Matka Deppa cierpiała na depresję i próbowała popełnić samobójstwo, co naraziło go na jeszcze poważniejsze traumy. W wieku jedenastu lat brał już przepisane mu tabletki; w wieku czternastu lat eksperymentował z narkotykami – sposobami na uśmierzenie bólu związanego z niepewnością w domu. W 1979 roku rzucił szkołę średnią, dołączył do zespołu muzycznego i rozpoczął karierę aktorską niemal przypadkiem, dzięki sugestii Nicolasa Cage'a. Jego wczesne role w „Koszmarze z ulicy Wiązów” i „21 Jump Street” przyniosły mu sławę, ale Depp opierał się konwencjonalnym hollywoodzkim schematom, poszukując niekonwencjonalnych ról i możliwości współpracy. Rola kapitana Jacka Sparrowa w „Piratach z Karaibów” ugruntowała jego status ikony, łącząc charyzmę z ekscentrycznością.
Ojcostwo było punktem zwrotnym. W przypadku Vanessy Paradis Depp wychowywał syna świadomie, inaczej niż sam, stawiając spokój, komunikację i wolność wyboru ponad strach. Nawet pośród publicznych kontrowersji i batalii sądowych, w tym głośnego procesu o zniesławienie przeciwko Amber Heard, Depp opierał swoje działania na prawdzie i odpowiedzialności.
