Zrozumiałam, że bez względu na to, co zrobię, ona nigdy mnie nie zaakceptuje. Mogłam gotować, sprzątać, obdarowywać i poświęcać się, ile chciałam – ale w jej oczach wciąż byłam „tylko” kobietą, którą poślubił jej syn, a nie jej córką. Więc postanowiłam przestać próbować.
Nie krzyczałam ani nie robiłam scen. Po prostu kiwałam głową i jadłam dalej, jakby nic się nie stało.
Tydzień później napisała do mnie SMS-a z prośbą o pomoc w przygotowaniach do wydarzenia. Normalnie bez wahania bym się zgodził. Tym razem zignorowałem to. Kiedy do mnie wróciła, grzecznie odpisałem:
„Przepraszam, nie będę w stanie pomóc. Mam nadzieję, że wydarzenie się uda”.
Potem nadeszły jej urodziny. Zorganizowałam wielką imprezę w naszym ogródku – tylko dla przyjaciół i rodzeństwa. Moja teściowa wiedziała, że coś się szykuje, więc naturalnie założyła, że to dla niej. Wyszła odświętnie ubrana, tylko po to, by zauważyć, że goście nie byli tymi, których się spodziewała.
Podeszła do mnie i zapytała: „Gdzie są wszyscy? Gdzie jest Rick?”
Wtedy właśnie wykorzystałem wszystkie swoje aktorskie umiejętności i powiedziałem:
„Och? On jest w podróży służbowej. Potrzebujesz czegoś?”
Wyraz jej twarzy był bezcenny. Chyba w końcu skojarzyła fakty i wróciła do środka, upokorzona.
