Bukiet dla mojej mamy
Kiedy miałem dwanaście lat , kradłem kwiaty z małego sklepiku na końcu ulicy i kładłem je na grobie mojej matki .
Zmarła rok wcześniej , a mój ojciec pracował po godzinach , zbyt wyczerpany , by zauważyć , jak często wymykam się z domu . Nie miałem własnych pieniędzy . Ale przynoszenie kwiatów na jej grób sprawiło , że poczułem się bliżej niej – jakby odrobina piękna mogła w jakiś sposób przełamać dystans między żywymi a umarłymi .
Pewnego popołudnia właściciel sklepu w końcu mnie złapał .
Stałem tam z garścią róż , a serce waliło mi tak głośno, że ledwo mogłem oddychać . Spodziewałem się krzyków . Może nawet policji .
Zamiast tego kobieta – która wyglądała na pięćdziesiąt kilka lat i miała miłe , choć nieco zmęczone oczy – powiedziała po prostu :
„ Jeśli są dla twojej matki, traktuj je jak należy. Zasługuje na coś lepszego niż kradzione łodygi.”
Wpatrywałem się w nią zdezorientowany. Moje usta drżały, gdy szeptałem :
„ Nie jesteś… zły?”
Pokręciła głową .
„ Nie. Ale następnym razem wejdź głównymi drzwiami . ”
