Nigdy nie powiedziałam mojemu mężowi „mamuśkowi”, że to ja odkupiłam mu dom i spłaciłam wszystkie długi. Wierzył, że jego matka go uratowała, podczas gdy ja byłam tylko bezużyteczną kurą domową. W Boże Narodzenie spędziłam cały dzień na przygotowywaniu obiadu, a jego matka nie pozwoliła mi usiąść przy stole. „Wyglądasz okropnie. Nie mogę cieszyć się posiłkiem, jeśli muszę patrzeć na twoją twarz” – powiedziała. Poszłam się przebrać i usiadłam – tylko po to, by zostać mocno popchniętą. „Nie rozumiesz? Moja matka nie chce z tobą jeść”. Krew lała mi się z głowy, ale udawali, że jej nie widzą. Spokojnie sięgnęłam po telefon i zadzwoniłam na policję. „Chciałabym zgłosić przestępstwo” – powiedziałam. „Nielegalne wtargnięcie i napaść”.

Rozdział 3: „Nielegalne wtargnięcie”
„911, jaki jest twój przypadek?”

Głos operatora był spokojny, niczym koło ratunkowe w panującym chaosie pomieszczeniu.

„Nazywam się Elena Vance” – powiedziałam, a mój głos brzmiał pewnie, mimo że serwetka nasiąkła krwią. „Jestem pod adresem Maple Drive 4202. Zostałam zaatakowana fizycznie. Mam ranę głowy, która obficie krwawi. W moim domu są dwaj intruzi, którzy nie chcą wyjść”.

Mark parsknął niedowierzającym śmiechem. „Intruzi? Zwariowaliście?”

Podszedł do mnie, pochylając się nad miejscem, gdzie siedziałam na podłodze. „Odłóż słuchawkę, Eleno. Przestań się wygłupiać”.

„Proszę pani, czy jest pani bezpieczna?” zapytał operator.

„Na razie” – powiedziałem. „Proszę natychmiast wysłać funkcjonariuszy. I karetkę”.

Zakończyłem rozmowę i rzuciłem telefon na stół. Podciągnąłem się, opierając się o nogę stołu. Zachwiałem się, zakręciło mi się w głowie, ale usztywniłem kolana i stanąłem na nogi.

„Naprawdę to zrobiłeś” – Mark pokręcił głową, patrząc na matkę. „Zadzwoniła na policję. Uwierzysz, co za psychol?”

„Powinna trafić pod opiekę” – prychnęła Agnes, ocierając usta. „Zadzwoniła na policję do własnego męża w jego własnym domu. Powiedz im, żeby odeszli, kiedy tu dotrą, Mark. Powiedz im, że się wymknęła”.

„To nie twój dom, Mark” – powiedziałam. Krew kapała mi teraz na kołnierzyk sukienki.

„Och, zamknij się” – Mark przewrócił oczami. „Moja mama uratowała ten dom, kiedy mój interes upadł. Wszyscy o tym wiedzą. To jej dom; po prostu pozwoliła nam tu mieszkać”.

„To właśnie ci powiedziała?” – zapytałem.

Podszedłem do kredensu, gdzie trzymałem pocztę. Pod stosem kartek świątecznych leżała niebieska teczka. Zniosłem ją wczoraj na dół, spodziewając się kłótni o finanse, ale nigdy nie spodziewałem się czegoś takiego.

Rzuciłem teczkę na stół w jadalni. Wylądowała prosto na pieczonym indyku, rogiem wbijając się w mięso.

„Otwórz!” – rozkazałem.