Wyłożyła ściany wełną, nie zdając sobie sprawy, że uratuje jej to życie, gdy zamieć pogrzebała miasto.

Wyłożyła ściany wełną — nieświadoma, że ​​ratuje ją ona, gdy zamieć niszczy miasto...
Elias Croft, który przez 18 lat obserwował porażkę osadników na Terytorium Montany, powiedział jej wprost, że chata to śmiertelna pułapka. Powiedział, że ona tam zamarznie, a owce zdechną bez niej. Miała 7 dolarów, 2 kordy drewna i zimę, która wymagała 7. 9 stycznia 1887 roku temperatura spadła do 46 stopni poniżej zera w ciągu 16 godzin.
Ale pięć miesięcy wcześniej Ingred Torsdaughter nigdy w życiu nie ocieplała ściany. Przybyła na Terytorium Montany latem 1886 roku z 7 dolarami wszytymi w dół i listem od Karen Grande, żony hodowcy owiec z okolic White Sulphur Springs.
Pociąg zostawił ją na końcu linii Northern Pacific. Stamtąd wozem przejechała 110 kilometrów przez tak płaskie i bezdrzewne tereny trawiaste, że przez 3 dni, zanim do nich dotarła, widziała Góry Judith. Ranczo Grande potrzebowało pasterzy. Karen zwerbowała młodych Norwegów z Bindset, obiecując im pensję w wysokości 18 dolarów miesięcznie, wliczając w to zakwaterowanie i wyżywienie.
Ingred miała 23 lata, była niezamężna i czwarta z dziewięciorga dzieci z dzierżawionej farmy pod Trondheim. Mówiła znośnie po angielsku. Znała owce. Nie miała dokąd wracać. Jej przydziałem był obóz liniowy nad rzeką Musselshell, 19 km od głównego rancza. Schronienie stanowiła szopa z desek i listew o wymiarach 3,6 na 4,2 metra, ze ścianami z desek sosnowych o pojedynczej grubości, przybitych pionowo gwoździami i pokrytych na szwach cienkimi drewnianymi listwami.
Szczeliny między deskami były zatkane gazetami, które zmieniły się w brązową papę. Wiatr wpadał przez każdy łącznik. Podłoga była ubita. Dach pokryty był papą na szorstkim drewnie i przeciekał w trzech miejscach. Ingred stała w drzwiach i czuła sierpniowy wiatr przeszywający ściany, jakby ich tam nie było.
Stado liczyło 240 sztuk. Opiekowała się nimi podczas letniego wypasu, przez jesień, aż do zimy. Grande'owie wysyłali zapasy raz w miesiącu, aż do momentu, gdy śnieg stał się zbyt głęboki, a potem zostawała sama do wiosny. Trzeciego dnia przejechała 19 kilometrów do Grande Ranch, aby zebrać pierwsze zapasy.
Martin Grande wyjechał służbowo, ale Karen oprowadziła ją po spiżarni i pozwoliła wybrać: 23 kg mąki, 4,5 kg fasoli, 2,2 kg kawy, sól, cukier i mały piecyk kuchenny pozostawiony przez poprzedniego pasterza, który nie przetrwał swojej pierwszej zimy. Piec był żeliwny, pęknięty wzdłuż jednej nogi i palił drewno w tempie, które ściskało Ingred. Widziała norweskie zimy. Wiedziała, czego wymaga mróz.
„Ile drewna na opał będę potrzebować?” zapytała Ingred.
Karen Grande zrobiła pauzę. „Spalaj ćwierć papierosa tygodniowo, gdy tylko zrobi się naprawdę zimno”.
Ingred spojrzała na bezdrzewne wzgórza ciągnące się ku horyzontowi. „Gdzie to dostanę?”
„Albo to przytniesz, albo kupisz w mieście”.
Karen musiała coś dostrzec w twarzy Ingred. Elias Croft w sklepie sprzedawał drewno opałowe po 2,50 dolara za wiązkę, z dowozem za dodatkową opłatą. Ingred natychmiast wykonała obliczenia. 2,50 dolara pomnożone przez 7 dało 17,50 dolara, nie licząc dowozu. Miała 7 dolarów na koncie i nie zobaczy wypłaty do października.
„Poprzedni pasterz” – powiedziała Ingred. „Jak sobie poradził?”
Wyraz twarzy Karen się nie zmienił, ale coś zmieniło się w jej oczach. „Za mało mu spłynęło. Listopad nadszedł szybko. Martin znalazł go w lutym”.
Pozwoliła, aby cisza powiedziała resztę.
White Sulphur Springs leżało 8 mil na południowy zachód od obozu Ingred. Pojechała tam czwartego dnia, prowadząc jucznego muła, którego pożyczyła jej Karen, aby dowiedzieć się o drewnie i zapasach oraz o prawdziwej sytuacji.
Sklepik był niskim, drewnianym budynkiem z atrapą fasady, przez co wydawał się wyższy niż w rzeczywistości. Wewnątrz półki były zastawione puszkami z towarem, narzędziami, belami tkanin, zwojami lin i unosił się zapach kawy, nafty i skóry. Elias Croft stał za ladą. Miał około 50 lat, krótko przystrzyżoną siwą brodę i okulary zsunięte na czoło. Obserwował zbliżającą się Ingred z miną człowieka, który nauczył się oceniać ryzyko kredytowe na pierwszy rzut oka.
„Jesteś norweską dziewczyną, którą zatrudnili Grandes.”
To nie było pytanie.
„Ingrid Torsdaughter.”
„Elias Croft”. ​​Nie podał ręki. „Czego potrzebujesz?”
„Drewno opałowe. 7 sznurów.”
Brwi Crofta lekko się uniosły. „7 kabli. To 17,50 dolara plus 2 dolary za dostawę. Razem 19,50 dolara”.
Czekał. Kiedy Ingred nic nie powiedziała, kontynuował.
„Ile masz?”
„7 dolarów. Wypłatę dostanę w październiku”.
„Październik za 2 miesiące. Zima za 4 miesiące. Planujesz przepalić swoją pensję, zanim ją zarobisz?”
Ingred poczuła, jak twarz jej się czerwieni. „Mogę teraz zapłacić dwa sznury. Resztę, jak dostanę pieniądze za owce”.
Croft pokręcił głową. „Ceny wełny spadły. Grande’owie są na skraju wyczerpania. Połowa firm w hrabstwie Meagher działa na kredyt, którego już nigdy nie zobaczę”. Pochylił się nad ladą. „Wiesz, jaki jest problem z wami, hodowcami owiec? Myślicie, że ziemia wam coś jest winna. Hodowcy bydła rozumieją, że trzeba włożyć pieniądze, zanim się je wypłaci. Hodowcy owiec przychodzą z niczym, spodziewają się, że z niczego się wyżyją, a potem są zaskoczeni, kiedy dostają nic”.
Wyprostował się. „Sprzedam ci dwa sznury za 5 dolarów. To cały kredyt, jaki mogę ci dać. Chcesz więcej, znajdź sobie inny sposób”.
2 sznury. Ingred policzyła w pamięci. Przy ćwierć sznura tygodniowo, 2 sznury starczą na 8 tygodni. Zima zaczęła się pod koniec listopada i trwała aż do marca. To było 4 miesiące, minimum 16 tygodni. Brakowało jej 10 tygodni, czyli 2 i pół sznura.
„A co z izolacją?” zapytała. „Coś na ściany”.
Croft prawie się uśmiechnął. „Papier smołowy kosztuje 2 dolary za rolkę. Potrzebne będą co najmniej cztery rolki. Płótno jest tańsze, 80 centów za jard. Większość ludzi, których nie stać na porządne drewno, po prostu wpycha gazety w szczeliny i się modli”.
„Widziałem gazetę w mojej kabinie. Nie działa.”
„Nie” – powiedział Croft. „Nie ma. Ale jest za darmo. A za darmo jest większość ludzi w twojej sytuacji, na to stać”.