Wspólny sekret

Zapłaciłem za swój posiłek.

Kasjer przesunął moją torbę po ladzie i mimo wszystko wsunął do niej ciasteczko.

Puściła do nas oko, jakby to był nasz mały sekret.

Dzieci podziękowały jej wychodząc.

Nie głośno.

Nie dramatycznie.

Po prostu prosta, szczera wdzięczność.

Rodzaj zachowań ludzi, którzy nie oczekują, że wszystko zostanie im podane na tacy.

Gdy wychodzili, jeden z chłopców spojrzał na mnie i lekko skinął głową.

Nie podziw.

Nie pochwała.

Tylko podziękowanie.

Jeden człowiek rozpoznaje drugiego.