Kiedy oddałam psa mojej pasierbicy, powiedziałam sobie, że miałam ku temu dobry powód.
Dom już i tak wydawał się wystarczająco ciężki. Od lat unosił się w nim delikatny zapach antyseptyków i leków, a cichy rytm szpitalnych maszyn odbijał się echem w naszych codziennych czynnościach, nawet gdy byliśmy w domu. Emily miała zaledwie piętnaście lat, ale choroba pochłonęła większość jej dzieciństwa. Spędzała więcej czasu w łóżku niż w szkole, więcej czasu u lekarzy niż z przyjaciółmi.
Pies – stary, złoty kundel o imieniu Charlie – był jej stałym towarzyszem. Chodził za nią wszędzie, spał przy jej łóżku i kładł głowę na jej kolanach podczas długich popołudni, gdy była zbyt słaba, by się ruszyć.
Wszyscy mówili, że pies jest dla niej dobry.
